بازوهای راه کاهکشان

دانشمندان اخیرا مستنداتی را در رابطه با اینکه کهکشان راه شیری چهار بازوی مارپیچی دارد و این یافته‌ها به حل بحث های جامعه نجومی بر سر تعداد بازوی‌های این کهکشان کمک میکنه .ستاره شناس ها همیشه بر سر تعداد بازوهای کهکشان راه شیری بحث و مشاجره داشتن . البته در ابتدا تصور میشد راه شیری چهار بازو داره ولی مشاهدات تلسکوپ اسپیتزر ناسا نیز نشان داده بود این کهکشان دارای دو بازوی مارپیچ هست.در سال 2013، منجمان از نواحی فعال ستاره ساز راه کاهکشان نقشه‌ برداری کردن و مدعی شدن که اون دو بازوی گم‌شده را پیدا کردن و تعداد بازوهای این کهکشان رو دوباره چهار مورد بیان کردن.
گروهی از منجمان در برزیل از خوشه‌های ستاره‌ای موجود در ابرهای سازنده ی اون‌ها برای ردیابی ساختار کهکشان راه شیری استفاده کردن. نتایج دانشمندان، حاکی از کهکشانی با چهار بازوی مارپیچه .به نظر دانشمندان خوشه‌های ستاره‌ای جوان نشانه های بی نظیر از ساختار کهکشان هستن و نتایج فعلی نشون می‌ده خوشه‌های جوان در راه کاهکشان ‌ عمدتا در بازوهای مارپیچی قرار دارن . به بیان ساده خوشه جوانی که هنوز در ابرهای سازنده خودش باشه پس از مکان تولدش زیاد جابجا نشده پس هر کجا که این سلسله ساختارها دیده شد میتونه رد پایی از یک بازو به دانشمندان بده .
گروهی از دانشمندان که بر روی تلسکوپ مادون قرمز WISE متعلق به سازمان فضایی آمرسکا ناسا کار میکنن برای شناسایی خوشه‌های ستاره‌ای که در ابرهای سازنده شان قرار دارند کار می کنن . این ابرها اغلب مملو از غبار هستن نور ستاره‌ای مادون‌قرمز در مقایسه با نور مرئی کمتر توسط این غبارها جذب میشه و این موضوع به منجمان کمک میکنه تا نظریات قاطع تری در رابطه با تعداد بازوهای راه کاهشکان ارائه بدن .
بازوهای کهکشان را مناطق چگال گاز هیدروژن تشکیل میده یعنی به زبان ساده مراکز فعال ستاره ای در بازوها قرار داره که هر چه قدر پویا تر باشه این بازوها ,کهکشان جوان تر محسوب میشه و همچنین فعال تر با این تفاسیر و با مشاهدات رصدی در بازوهای شناخته شده خوشه‌های موجود در کهکشان راه شیری،‌ اغلب در بازوهای مارپیچ قرار دارن این موضوع در نتیجه‌گیری دانشمندان مبنی بر وجود چهار بازوی مارپیچ در این کهکشان نقش اساسی داره .
برخلاف اغلب کهکشان ها که تصاویرشون نشون از بازوهایی خوش فرم و مرتب داره بازو های راه کاهکشان ما نا مرتب و شرحه شده هست ولی موضوع جالبتری که نظر دانشمندان رو به خودشون جلب کرده این‌هس که بازوهای کهکشان تا فاصله حدود هشتادهزار سال نوری از مرکز کاهکشان گسترده شده که فاصله زیادی از مرکز کهکشان هست (البته قابل ذکر هست این کشیدگی نسبت به ابعاد کهکشان عجیبه و الا کهکشان هایی هستند که گستردگی بیشتری دارن ولی حجمشون هم بیشتره ). این پدیده بسیار عجیبه چون تا بحال تصور می‌شد ساختار مارپیچی در اثر برهمکنش‌های گرانشی ایجاد می‌شه اما گرانش در چنین فاصله‌ای بسیار ضعیف هست .

محمد مسعود صحت بخش

دوشنبه, فروردین ۲۶م, ۱۳۹۸ کیهانشناسی | دفعات بازدید: 109

اضافه کردن نظر