باطل نمای آلبرس
هاینریش آلبرس منجم آلمانی باطل نمای خود را به سال 1826 میلادی منتشر کرد . در یک جهان ایستای بی نهایت بزرگ که پر از ستاره است ‚ آسمان باید یکپارچه نور باشد اما جهان ما اینطور نیست پس نمی تواند یکنواخت و ایستا باشد . خواه جهان را به طرزی آکنده از ستاره بدانیم چنانکه آلبرس می دانست یا آن را پر از کهکشان بشماریم چنانکه ما می دانیم‚ طرز استدلال یکی خواهد بود .
در چنین جهان یکنواختی اطراف هر نقطه را می توان به صورت پوسته هایی کروی‚ متحد المرکز و متوالی تصور کرد . حجم هر پوسته ای به شعاع Rعبارتست از ضخامت آن پوسته (dR ) ضرب در مساحت آن (که با R² متناسب است). به شرط آنکه R بسیار بزرگتر از dR باشد . هرگاه توزیع کهکشانها (یا ستاره ها) یکنواخت فرض شود تعداد کهکشانها (یا ستاره های) هر پوسته با حجم آن نسبت مستقیم دارد. به فرض آنکه روشنی متوسط همه کهکشانها یکی باشد روشنی تمام پوسته متناسب با R² است . اما روشنی ظاهری نور هر پوسته در نقطه مرکزی اختیار شده با معکوس R² متناسب است . بنابراین فاصله در معادله حذف می شود و سهم نور دریافت شده از همه پوسته هایی که ضخامتشان dR است‚ تا بی نهایت یکی خواهد بود.
ساده ترین مثال وقتی است که دو پوسته به شعاعهای R و 2R را در نظر بگیریم . تعداد کهکشانهای پوسته دورتر چهار برابر عده کهکشانهای پوسته نزدیکتر است (تعداد متناسب با مربع شعاع است) ‚اما روشنی هر کهکشان آن نیز یک چهارم روشنی کهکشانی در پوسته نزدیک است (روشنی ظاهری با مجذور شعاع نسبت معکوس دارد) . پس روشنی ظاهری کل برای هر دو پوسته یکی است . بنابراین یا جهان واقعی باید متناهی ( و در واقع بسیار کوچک) باشد یا آنکه جز در همسایگی ما‚ نباید هیچ کهکشان پر نوری وجود داشته باشد و یا آنکه جهان باید انبساط یابد.
برگرفته از : کتاب انفجار بزرگ‚ ترجمه محمد رضا خواجه پور
محمد مسعود صحت بخش
